Perfekcjonizm to wada czy zaleta? Jak sądzicie? W mojej ocenie…to zależy 😉 Zależy od tego, do jakich rezultatów nas prowadzi, jakim kosztem i jak my się z tym w ogóle czujemy.
Co w tym dobrego?
Na pewno dążenie do rozwoju, do lepszej jakości, większe prawdopodobieństwo sukcesu. Na przykład jeśli chcę zdać egzamin albo przygotować się do prezentacji, im więcej się nauczę, im lepiej przygotuję, tym prawdopodobnie będzie lepszy efekt. Ale gwarancji nie ma. Nie dość, że nie ma gwarancji, to przygotowywać można się bez końca np. przeczytać jeszcze taką książkę, albo nauczyć się jeszcze czegoś, albo czekać na lepszy moment, aż będę gotowa. Pewnie słyszałyście takie zdanie „start before you are ready”. Ciekawe dlaczego 😉
Co w tym złego?
Możemy się wiecznie przygotowywać, marzyć albo czekać na lepszy moment (np. z obawy przed porażką). A więc nigdy nie podjąć działania czyli stać w miejscu, albo zastanawiać się, jakby to było, gdybym to zrobiła. Przygotowywanie się bez limitu też może być wykańczające (psychicznie), możemy też niechcący zaniedbać inne ważne dla nas sprawy np. rodzinę. Możemy też wpędzać się w poczucie winy, bycia niewystarczająco dobrym, a to z kolei w połączeniu z intensywnym wysiłkiem łatwo może doprowadzić do wypalenia.
Jaka rada?
Jak zwykle, pewnie Was nie zaskoczę, złoty środek. Jasne, że przygotowanie jest ważne, ale pytanie ile będzie wystarczająco (good enough)? Jakie koszty jesteśmy w stanie ponieść bez zaniedbywania rodziny czy narażania swojego zdrowia. Podobno zła decyzja jest lepsza niż żadna, bo szybko dowiadujemy się czego nie robić i możemy skorygować kurs. Nie robiąc nic, tracimy czas. Albo planujemy perfekcyjne rozwiązanie, które bez implementacji jest tylko teorią, i do tego może okazać się błędna.
O tym co w odpuszczaniu perfekcjonizmu trudnego i jak sobie z tym radzić, w następnych artykułach. A jakie Wy macie doświadczenia z perfekcjonizmem? Komentujcie, pytajcie – lubię interakcję.
